Het was een maandag als alle andere tot aan de lunch, toen Aiko en Mateo per ongeluk elkaars broodtrommel pakten; de twee trommels leken zo op elkaar dat geen van beiden op het idee kwam het te controleren. Aiko ging op haar vaste bank zitten, tilde het deksel op en vond drie goudgele empanada's, nog een beetje warm, met een briefje in het Spaans eronder, alsof iemand van heel ver weg haar een brief van deeg had gestuurd. Aan de andere kant van het schoolplein vond Mateo twee rijstballetjes, gewikkeld in zeewier, elk met een ingelegde pruim in het midden verstopt als een klein zuur geheim. Even waren de twee kinderen geschokt. Toen werden ze nieuwsgierig. Toen namen ze een hap.
Het was de lekkerste lunch die ze in weken hadden gehad. Toen de bel ging, ontmoetten ze elkaar op de bank om terug te ruilen, maar geen van beiden leek erg haast te hebben. “Wat als we dit expres deden?”, zei Aiko. “Elke vrijdag”, zei Mateo, die al een oogje had op de laatste empanada.
Andere kinderen merkten het en vroegen of ze mee mochten doen. Al snel had de hele klas een “Vrijdagfestijn” en elk kind bracht een gerecht van thuis mee, sommige gewikkeld in aluminiumfolie, andere in een doek, allemaal gedragen met de felle trots van een familierecept. Op een vrijdag proefde de juf de dumplings van de oma van een klasgenoot en moest ze een tijdje uit het raam kijken, wat een juf op een vrijdag zonder uitleg mag doen.