Anya was vierentwintig en ze reisde met de nachttrein naar de stad van haar zus. Hij vertrok om tien uur 's avonds en kwam om 5.40 uur 's ochtends aan. Op het eerste station stond een lange man in een grijze jas op het perron en keek haar strak aan, en Anya, die niet achterdochtig van aard was, voelde een koude rilling in haar nek.
Een uur later zat hij in de restauratiewagen, twee tafels verderop, zijn thee te bestuderen. Om middernacht stond hij in de gang. Later stond hij lang voor haar coupé, zonder iets te doen, wat op de een of andere manier nog erger was. Anya ging naar een andere wagon, daarna naar nog een, maar elke keer als ze opkeek, was daar de grijze jas. Ze vertelde het aan de conducteur, meneer Berg, die ernstig luisterde. “Ik hou hem in de gaten”, zei hij.
Om 5.40 uur kwam de trein aan. Anya sprong eruit en haastte zich over het perron, met bonzend hart. Achter zich hoorde ze rennende voetstappen. “Mevrouw! Mevrouw, wacht!” Ze rende harder. Toen raakte een hand haar arm, en ze draaide zich om, klaar om te schreeuwen.
De man in de grijze jas stond dubbelgevouwen, volkomen buiten adem, en hield een kleine groene portemonnee omhoog. “U liet dit vallen op het eerste station”, hijgde hij. “Ik probeer het u al sinds tien uur terug te geven. U wisselt heel snel van wagon.” Haar paspoort, haar geld en haar kaartje terug zaten erin. “Ik heet Olek”, voegde hij toe. “Ik ben door elf wagons gelopen en mijn voeten doen pijn.” Achter hem stond meneer Berg te glimlachen. “Hij vroeg me negen keer welke coupé de uwe was”, zei hij. “Ik zei dat het hem niets aanging.” Anya begon te lachen, half van opluchting, en trakteerde hen daarna allebei op een koffie.
