Op een avond kwam een koopman in een stad in de woestijn. Hij droeg een zilveren kruik. “Ik verkoop maanlicht”, zei hij. Rijke mensen boden hem goud, maar hij schudde zijn hoofd.
Een arm meisje genaamd Safiya had geen goud. Ze kende alleen een slaapliedje dat haar moeder altijd zong. Ze neuriede het zachtjes en de kruik begon te gloeien. De koopman glimlachte. “Maanlicht kun je niet kopen”, zei hij. “Je kunt het alleen delen.” Hij gaf haar de kruik en ging weg.
Die nacht opende Safiya de kruik op haar dak. Een zacht licht verspreidde zich over de hele stad. De mensen zaten er stil onder en de kinderen vielen in slaap.