Het verhaal gaat dat er op een avond, op het uur dat de hitte eindelijk uit het zand wijkt, een koopman in een kleine stad aan de rand van de woestijn aankwam, met een zilveren kruik in zijn handen. Hij ging midden op het plein staan en kondigde aan, met een stem die noch luid noch zacht was: “Ik verkoop maanlicht.” De rijkste burgers haastten zich om hem buidels goud aan te bieden, de een na de ander, elk zwaarder dan de vorige, maar elke keer schudde hij zachtjes zijn hoofd, alsof ze een heel eenvoudige vraag verkeerd hadden begrepen.
Achteraan in de menigte stond een arm meisje genaamd Safiya. Ze had geen goud en niets te verkopen. Ze had alleen een slaapliedje dat haar moeder 's avonds voor haar zong, een melodie die ze nooit was vergeten. Verlegen, bijna voor zichzelf, begon ze het te neuriën, en terwijl ze neuriede, begon de kruik in de handen van de koopman, heel langzaam, te gloeien.
De koopman glimlachte. “Maanlicht kun je niet kopen”, zei hij. “Je kunt het alleen delen.” Hij legde de kruik in haar handen en liep weg in het donker, en niemand kon achteraf zeggen welke kant hij op was gegaan. Die nacht klom Safiya op het dak van haar huis en opende de kruik. Een zacht, zilveren licht verspreidde zich over de hele stad, en een voor een kwamen de buren naar buiten en gingen stil op hun daken zitten, en onder dat licht vielen de kinderen, die nog nooit zo stil waren geweest, in slaap.