Een plotselinge sneeuwstorm verraste vier wandelaars hoog op de berg: Ida, een verpleegster; Jonas, een student; zijn zusje Pia, die negen was; en meneer Lee, een gepensioneerde leraar. Ze konden het pad niet meer zien en de wind werd steeds sterker. Toen wees Pia. Door de sneeuw zagen ze een piepkleine berghut.
Binnen stonden een houtkachel, een kaars en een kaartspel, en verder niets. Maar iedereen had een beetje eten meegenomen: noedels, een ui, een bouillonblokje en een stuk kaas. Ida stak de kachel aan, Pia sneed de ui met grote ernst en meneer Lee roerde in de pan. Samen maakten ze het lekkerste avondeten dat een van hen zich kon herinneren. Daarna speelden ze kaart, vertelden verhalen en lachten tot Pia in slaap viel met haar hoofd op de arm van haar broer.
Bij zonsopgang hield de sneeuw op en de lichten van een reddingsteam verschenen op het pad. Voordat ze afdaalden, stelde meneer Lee voor dat ze elkaar allemaal weer in de hut zouden ontmoeten, en iedereen stemde in. De zomer daarna lagen er weer vier slaapzakken in de hut.