Mijn vlucht had drie uur vertraging, en toen ik eindelijk het station bereikte, was de laatste trein vertrokken. Een man bij het loket vertelde dat er nog een oude nachtbus naar de kust reed, dus ik kocht een kaartje en stapte in, moe en geërgerd door de hele wereld.
De bus rook naar sinaasappels en diesel. Een oudere vrouw aan de andere kant van het gangpad schilde er een, en zonder een woord reikte ze me de helft aan. Achterin speelden twee studenten heel zachtjes op een gehavende gitaar, en de chauffeur, die elk liedje ter wereld leek te kennen, neuriede mee. Ergens voorbij de laatste buitenwijk besefte ik dat ik niet meer boos was.
Om drie uur 's nachts stopten we bij een wegrestaurant met één zoemende lamp. Vreemden deelden een enorme pan soep alsof we elkaar al jaren kenden. Kort voor zonsopgang verliet de chauffeur de hoofdweg. “Niemand mist dit in mijn bus”, zei hij, en hij parkeerde boven op een klif aan zee. We stonden in de kou en keken in volkomen stilte naar de opkomende zon. Ik bereikte de kust uren te laat, maar met het mooiste verhaal dat ik ooit had gehad.