Ik had om middernacht thuis moeten zijn. In plaats daarvan lieten een vertraagde vlucht en een vertrekbord van zeer definitieve uitstraling me om elf uur op het station achter, met een koffer en een groeiend gevoel van onrecht. De man bij het loket, die mijn gezicht zag, merkte op dat er nog steeds een oude nachtbus naar de kust reed, “als u het gezelschap niet erg vindt”. Ik vond het een beetje erg, maar ik kocht het kaartje toch.
De bus rook naar diesel en sinaasappels. Aan de andere kant van het gangpad schilde een oudere vrouw er een met de rustige precisie van iemand die nog nooit een aansluiting had gemist, en zonder een woord reikte ze me de helft aan. Achterin probeerden twee studenten een gehavende gitaar iets als een melodie te ontlokken, terwijl de chauffeur, die elk ooit geschreven liedje leek te kennen, boven het gebrul van de motor uit meeneuriede. Ergens voorbij de laatste buitenwijk merkte ik dat mijn gevoel van onrecht stilletjes was uitgestapt.
Om drie uur 's nachts reden we een wegrestaurant binnen dat werd verlicht door één zoemende tl-buis, waar vreemden een pan soep doorgaven alsof we al jaren buren waren. Kort voor het ochtendgloren verliet de chauffeur de hoofdweg. “Niemand mist dit in mijn bus”, kondigde hij aan, en hij parkeerde aan de rand van een klif. We stapten de kou in en zagen de zon uit de zee omhoogkomen, en niemand van ons zei een woord. Ik bereikte de kust uren te laat en zonder enig berouw, met het mooiste verhaal dat ik bezat.