Ik had om middernacht thuis moeten zijn. In plaats daarvan lieten een vertraagde vlucht en een vertrekbord van meedogenloze onverbiddelijkheid me om elf uur op het station achter, met een koffer, een hoofdpijn en een groeiend gevoel van persoonlijke belediging. De man bij het loket, die mijn gezicht las met de vaardigheid van lange oefening, merkte op dat er nog steeds een oude nachtbus naar de kust sleepte, “als u het gezelschap niet erg vindt”. Ik vond het eerder erg, maar ik kocht het kaartje.
De bus rook naar diesel en sinaasappels. Aan de andere kant van het gangpad schilde een oudere vrouw er een met de bedaarde nauwkeurigheid van iemand die in haar leven nog nooit een aansluiting had gemist, en zonder een woord reikte ze me de helft aan. Achterin leidden twee studenten een gehavende gitaar naar iets wat op een melodie leek, terwijl de chauffeur, die het hele repertoire van de mensheid in zijn hoofd leek te dragen, boven de klachten van de motor uit meeneuriede. Ergens voorbij de laatste buitenwijk merkte ik dat mijn gevoel van belediging stilletjes was uitgestapt.
Om drie uur 's nachts reden we een wegrestaurant binnen dat werd verlicht door één zoemende tl-buis, waar vreemden een enorme pan soep van hand tot hand lieten gaan alsof we al tientallen jaren buren waren. Een uur voor het ochtendgloren verliet de chauffeur de hoofdweg helemaal. “Niemand mist dit in mijn bus”, verklaarde hij, en hij parkeerde vlak aan de rand van een klif. We stapten de kou in en zagen de zon zich uit de zee hijsen, en niemand van ons sprak. Ik bereikte de kust uren te laat en volkomen onboetvaardig, met het mooiste verhaal dat ik bezat.