Het was drie uur 's nachts op de chirurgische afdeling, en Amara, de nachtzuster, deed in het halfduister haar ronde. De meeste patiënten sliepen, maar in kamer twaalf brandde nog een lamp. Meneer Costa, een oude visser, lag met wijd open ogen naar het plafond te staren. “Ik kan niet slapen”, gaf hij toe. “Morgen word ik geopereerd en ik kan er niet mee ophouden eraan te denken.”
Amara had hem een slaaptablet kunnen aanbieden. In plaats daarvan trok ze een stoel naar het bed en ging zitten. “Vertelt u me over de zee”, zei ze. Er verzachtte iets in zijn gezicht. Hij begon te vertellen over de dageraad op het water, de geur van zout en natte netten, en zijn oude boot, die hij naar zijn vrouw Maria had genoemd. Amara dimde het licht en luisterde. Terwijl hij praatte, voelde ze zijn pols en beschreef ze het geluid van golven tegen een romp, zoals je een slaapliedje zou beschrijven.
Midden in een zin was hij in slaap gevallen. Toen de dagdienst om zeven uur kwam, was Amara zo moe dat haar voeten pijn deden. Op het dienblad van meneer Costa vond ze een briefje in zorgvuldig handschrift: “Dank u wel voor de zee.”