Om drie uur 's nachts had de chirurgische afdeling de bijzondere stilte van een plek waar iedereen doet alsof hij slaapt. Amara, de nachtzuster, bewoog zich er op zachte schoenen doorheen, controleerde dossiers en infusen, tot ze een lamp zag branden in kamer twaalf. Meneer Costa, een gepensioneerde visser, lag met wijd open ogen naar het plafond te staren alsof dat hem een alternatief voor de ochtend kon bieden. “Ik kan niet slapen”, gaf hij toe. “Morgen word ik geopereerd en ik kan er niet mee ophouden eraan te denken.”
Ze had hem een slaaptablet kunnen aanbieden; dat zou het meest doelmatig zijn geweest. In plaats daarvan trok ze een stoel naar het bed en ging zitten. “Vertelt u me over de zee”, zei ze. Er ontspande iets in zijn gezicht. Hij begon de dageraad op open water te beschrijven, de geur van zout en natte netten, de oude boot die hij naar zijn vrouw Maria had genoemd. Amara dimde de lamp en luisterde, en terwijl hij praatte voelde ze zijn pols en beschreef ze met zachte stem het geluid van golven tegen een romp, zoals je een slaapliedje zou beschrijven.
Midden in een zin was hij in slaap gevallen. Toen de dagdienst om zeven uur kwam, was Amara zo moe dat haar voeten niet eens meer klaagden. Op het dienblad van meneer Costa vond ze een briefje in zorgvuldig, bevend handschrift: “Dank u wel voor de zee.”