Elke herfst hield het dorp de Lange Tafel, een groot diner op het plein, en bakkerin Selma moest er driehonderd broden voor bakken. Dit jaar rees het deeg voor alle broden al in haar winkel toen om zes uur 's avonds haar grote oven met een harde knal barstte. De rook vulde de ruimte.
Selma ging op een zak meel zitten. Haar kleindochter Lotte, die tien was, rende naar buiten en luidde de schoolbel. Al snel kwamen de buren. “Wie heeft een oven?”, vroeg Selma. Iedereen had er een. Ze sneed het deeg in stukken, en iedereen nam een emmer mee naar huis.
De hele nacht bakte het dorp brood. In elk raam brandde licht, en de geur van warm brood vulde de straten. Kinderen fietsten rond met broden in theedoeken.
Bij zonsopgang lag de Lange Tafel vol brood: ronde broden, lange broden, gevlochten broden, een brood in de vorm van een hart en een dat een beetje verbrand was. Selma proefde een stuk. “Dit is niet mijn brood”, zei ze. “Nee, oma”, zei Lotte. “Het is ons brood.” Sindsdien heet het feest de Nacht van de Honderd Ovens. Selma gebruikt haar gebarsten oven als bloempot.
