Elke herfst hield het dorp de Lange Tafel, een groot diner op het plein, en bakkerin Selma moest er driehonderd broden voor bakken. Dit jaar rees het deeg voor alle broden al in haar winkel toen om zes uur 's avonds haar grote oven barstte met een knal die de ramen deed rammelen. De rook vulde de ruimte, en de reparateur kon pas maandag komen.
Selma ging op een zak meel zitten en zei een lange minuut niets. Haar kleindochter Lotte, die tien was, rende naar buiten en luidde de schoolbel. Al snel kwamen de buren, in pantoffels en schort, zich afvragend wie er was overleden. “Wie heeft een oven?”, vroeg Selma, en iedereen had er een. Ze sneed het deeg in stukken, en iedereen nam een emmer mee naar huis.
De hele nacht bakte het dorp brood. In elk raam brandde licht, en de geur van warm brood dreef door de straten. Kinderen fietsten door het donker met broden in theedoeken, en oude mannen duwden kruiwagens. Selma rende van huis naar huis, proefde, gaf raad en lachte, met meel in haar haar.
Bij zonsopgang lag de Lange Tafel vol brood: ronde broden, lange broden, gevlochten broden, een brood in de vorm van een hart en een dat een beetje verbrand was. Selma proefde een stuk. “Dit is niet mijn brood”, zei ze. “Nee, oma”, zei Lotte. “Het is ons brood.” Sindsdien heet het feest de Nacht van de Honderd Ovens. Selma heeft haar gebarsten oven nog steeds en gebruikt hem als bloempot.
