In het hart van de grote stationshal stond een oude, gehavende piano met een met de hand geschilderd bord erop: “Speel alstublieft.” Tijdens het ochtendspitsuur stroomden duizenden forenzen eraan voorbij zonder er ook maar een blik op te werpen, elk opgesloten in zijn eigen privédienstregeling. Toen klom een kleine jongen op de kruk en begon met één vinger een eenvoudig deuntje bij elkaar te pikken, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was. Een paar voorbijgangers glimlachten; niemand bleef staan.
Even later zette een vrouw in een lange jas haar tas neer en ging naast hem zitten. Ze begon iets langzaams en rustigs te spelen, en beetje bij beetje leek het geraas van het station zijn stem te dempen. Een man met een aktetas bleef staan, trok zijn jas uit en liet een paar jazzakkoorden onder haar melodie glijden, als een hand die in het donker wordt aangereikt. Een straatmuzikant pakte zijn viool uit en legde er een zanglijn boven. Zelfs een bewaker bij het poortje begon met zijn voet mee te tikken, totdat een omroepbericht over een trein de muziek doorbrak en de betovering even wankelde.
Toen de drukte eindelijk afnam, besloten de muzikanten met een laatste akkoord, hielden het aan en lieten het wegsterven onder de ijzeren spanten. Ze wisselden nooit een woord. Ze knikten alleen en liepen in verschillende richtingen weg, zoals vreemden doen, nadat ze even iets anders waren geweest. Later die ochtend bleef een schoonmaker bij de piano staan en legde een klein briefje op de muziekstandaard. Er stond: “Dank u wel.”