Op een sneeuwachtige ochtend lag er één rode handschoen op een brug. Een jongen die naar school ging, raapte hem op en hing hem aan de reling, waar de eigenaar hem kon zien. Later kwam er een vrouw langs, zag de handschoen en legde hem op een lantaarnpaal, een stukje hoger, zodat je hem van verder kon zien. De volgende dag speldde de bakker hem aan een hek met een briefje: “Is dit van u?”
De weken gingen voorbij en de sneeuw smolt. Op een dag in de lente liep een meisje dat Noor heette langs het hek en bleef staan. Ze herkende de handschoen meteen: het was die van haar opa. Hij had hem in de winter verloren, maar hij was te verlegen om iemand te vertellen dat hij hem miste. Noor nam hem mee naar huis en legde hem in zijn handen. Geen van de vreemden die de handschoen hadden verplaatst, kwam ooit te weten hoe het verhaal afliep.