Op een sneeuwachtige ochtend lag er één rode handschoen op de brug, fel tegen het wit, als een klein gevallen vlaggetje, met de handpalm omhoog, alsof hij om iets vroeg. Een jongen die naar school ging, raapte hem op en hing hem aan de reling, zodat de eigenaar hem kon vinden. Later zag een vrouw die haastig naar haar werk ging hem liggen en verplaatste hem naar een lantaarnpaal, een stukje hoger, waar je hem van verder kon zien. De volgende dag speldde de bakker, die over de brug liep op weg naar zijn winkel, hem aan een hek met een briefje: “Is dit van u?”
De weken gingen voorbij en de sneeuw smolt. Op een dag in de lente liep een meisje dat Noor heette langs het hek en bleef staan. Ze herkende de handschoen meteen: het was die van haar opa. Hij had hem in de winter verloren, maar hij was te verlegen om iemand te vertellen dat hij hem miste. Noor nam hem mee naar huis en legde hem weer in zijn handen, en hij zei niets, draaide hem alleen een paar keer om, alsof hij controleerde of alles er nog aan zat. Geen van de vreemden die de handschoen hadden verplaatst, kwam ooit te weten hoe het verhaal afliep. Het was toch een mooi verhaal, en ieder van hen had er een regel van geschreven, zonder de anderen ooit te ontmoeten, in het eenvoudige handschrift van vriendelijkheid.