Bir kış sabahı köprüde karların üstünde kırmızı bir eldiven duruyordu. Bir çocuk onu gördü ve sahibi bulabilsin diye korkuluğa astı. Daha sonra bir kadın onu bir lamba direğine koydu. Sonra fırıncı onu bir notla çite iğneledi: “Bu sizin mi?”
Haftalar geçti. İlkbaharda Nur adında bir kız eldiveni çitin üstünde gördü. Onu hemen tanıdı. Bu, dedesinin eldiveniydi! Dedesi onu kışın kaybetmişti ama eldivenin özlemini birine söylemeye utanmıştı. Yardım eden yabancılar hikâyenin nasıl bittiğini hiç öğrenmedi.