Karlı bir sabah, köprüde tek bir kırmızı eldiven duruyordu. Okula giden bir çocuk onu aldı ve sahibi görebilsin diye korkuluğa astı. Daha sonra bir kadın yoldan geçti, eldiveni fark etti ve daha uzaktan görülebilsin diye biraz daha yükseğe, bir lamba direğine koydu. Ertesi gün fırıncı onu bir notla çite iğneledi: “Bu sizin mi?”
Haftalar geçti ve kar eridi. İlkbaharda bir gün Nur adında bir kız çitin yanından geçerken durdu. Eldiveni hemen tanıdı: bu, dedesinin eldiveniydi. Dedesi onu kışın kaybetmişti ama eldivenin özlemini birine söylemeye utanmıştı. Nur onu eve götürüp dedesinin ellerine koydu. Eldiveni yerinden oynatan yabancıların hiçbiri hikâyenin nasıl bittiğini hiç öğrenmedi.