Pip was een jonge heremietkreeft op een rotsachtige kust. Zijn schelp was te klein: zijn pootjes staken eruit en hij kon zijn scharen niet intrekken. Bij eb liep een meeuw langs de poeltjes tussen de rotsen, en Pip was traag en zat krap.
Op het zand vond hij een grote, lege schelp, veel te groot voor hem, als een huis met een echo. Hij kon hem niet meenemen, dus wachtte hij ernaast. Er kwam een grote, oude kreeft aan. Ze probeerde de schelp, liep er twee keer omheen en vond hem mooi. Ze stapte uit haar eigen oude schelp.
Toen zag Pip iets wat hij nog nooit had gezien. De kreeften kwamen onder de stenen vandaan en gingen op het zand in een rij staan, van de grootste naar de kleinste, negen in totaal, en wachtten. De oude kreeft verhuisde naar de grote schelp, de tweede gleed in de schelp die zij had achtergelaten, de derde in die van de tweede, de een na de ander.
Eindelijk liet de achtste kreeft een schelp achter die Pip precies paste. Hij kroop erin en voelde zijn scharen veilig intrekken. Hij schoot een poeltje in, net toen de meeuw landde waar hij had gestaan.
