Elke ochtend voor zonsopgang veegde Joon de hoofdstraat, en niemand zag hem. Hij kende de stad aan haar geluiden: de eerste oven bij de bakker, het krantenbusje en de snelle hakken van de verpleegster die naar het ziekenhuis liep. Hij had zijn eigen kleine rituelen. Hij veegde om de oude hond heen die voor de bank sliep, en als hij een verloren portemonnee vond, liet hij hem achter bij het politiepostje.
Op een ochtend vond hij een papieren bekertje hete koffie op zijn bankje. Eronder lag een briefje: “Voor de persoon die onze stad schoonhoudt, van kamer 4B.” Hij dronk de koffie langzaam, veegde de rest van de straat langzamer dan anders, en merkte dat hij glimlachte. De volgende dag stond er nog een bekertje, en nu lag er ook een tekening van een kind bij.