Het dinsdaggerecht

Dilara heeft het kleine restaurant van haar vader. Haar vader is dood. Elke dinsdag vraagt de oude meneer Yilmaz om “het dinsdaggerecht, zoals uw vader het maakte”. Het staat niet op de kaart. Het staat niet in de schriften. Dilara kookt het drie keer. Het is te zout. Het is te droog. Het is te zoet. Meneer Yilmaz zegt: “Dank u. Tot volgende dinsdag.” Op de vierde dinsdag sluit ze de schriften. Ze denkt aan de handen van haar vader en aan uien met kaneel. Ze kookt. Meneer Yilmaz proeft. “Niet precies hetzelfde”, zegt hij. “Maar toch hetzelfde.”