Acht maanden eerder was Dilara’s vader, Hasan, gestorven, en nu runde ze zijn kleine restaurant met zes tafels alleen. Het rook er nog naar de keuken van haar vader, en ze deed de ramen nooit open. Elke dinsdag om tien uur ging meneer Yilmaz, een stille man van tachtig die al dertig jaar elke dinsdag kwam, aan de tafel bij het raam zitten en zei: “Het dinsdaggerecht, zoals uw vader het maakte.”
Het stond niet op de kaart en ook niet in de schriften van haar vader. Op de eerste dinsdag zocht ze de hele nacht in de schriften en kookte een stoofpot, maar die was te zout. Op de tweede dinsdag vroeg ze het de buren, de bakker en de slager en kookte wat zij zeiden, maar het was te droog. Op de derde dinsdag probeerde ze een recept van internet, maar het was te zoet. Elke keer at meneer Yilmaz de helft, betaalde en zei alleen: “Dank u. Tot volgende dinsdag.” Hij klaagde nooit, en dat was het zwaarst.
Op de vierde dinsdag sloot Dilara de schriften. Ze ging met gesloten ogen bij het fornuis staan en dacht aan de handen van haar vader, aan de geur van langzaam gebakken uien met een beetje kaneel, aan de manier waarop hij roerde, altijd van de rand naar het midden, alsof de pan een klok was en hij haar opwond. Ze kookte uit haar hoofd. De keuken vulde zich met de geur van uien, de dinsdagregen tikte op het raam, en even was ze weer zeven jaar en stond ze op een stoel naast het fornuis.
Meneer Yilmaz proefde en zweeg lang. Toen zei hij: “Niet precies hetzelfde. Maar toch hetzelfde.” Dilara begreep dat het gerecht nooit een recept was geweest. Het was een paar handen geweest, en nu waren ze, een beetje, de hare.
