Salı Yemeği

Dilara’nın babasından kalma küçük bir lokantası var. Babası öldü. Her salı yaşlı Bay Yılmaz “salı yemeğini, babanızın yaptığı gibi” istiyor. Menüde yok. Defterlerde yok. Dilara yemeği üç kez pişiriyor. Çok tuzlu. Çok kuru. Çok tatlı. Bay Yılmaz diyor ki: “Teşekkürler. Gelecek salı görüşürüz.” Dördüncü salı defterleri kapatıyor. Babasının ellerini ve tarçınlı soğanı hatırlıyor. Pişiriyor. Bay Yılmaz tadıyor. “Tıpatıp aynı değil” diyor. “Ama aynı.”