Tess kocht een oud, smal huis met een blauwe deur. Onder een losse plank op zolder vond ze een blik met een bruine foto van elf mensen op de trap voor haar huis: mannen met hoeden, vrouwen, een baby, een hond. Op de achterkant stond met potlood: “We zijn met z'n twaalven. Zoek de twaalfde.” Ze telde: elf.
Meneer Hale, die vierentachtig was en op nummer negen woonde, keek ernaar. “Dat zijn de Rowes”, zei hij. “Ze hadden twaalf kinderen. Kleine Maud verstopte zich altijd als er een camera tevoorschijn kwam. Ze was te verlegen.”
Tess bekeek de foto met een vergrootglas. In het raam boven was een klein bleek gezicht en een hand op het glas. Op zolder vond ze hetzelfde raam, en op de vensterbank, onder de verf gekrast, de letters M.R.
Maud was op haar veertiende ver weggetrokken. Tess schreef naar het enige adres dat meneer Hale had. Een maand later stond er een oude vrouw op de stoep naar het huis te kijken. Het was Maud. Tess maakte een nieuwe foto op de trap: elf mensen, en in het raam boven Maud, die zich deze keer niet verstopte maar zwaaide en lachte.
