Lena had de koffiekiosk op station Olmenstraat, en ze verkocht ook paraplu’s, uit een rek voor acht naast de bank, dat ze elke avond telde zoals anderen schapen tellen. Op regendagen rook het station naar natte wol en warme koffie. Op elke regenachtige dag verdween er rond half vier een paraplu. De volgende droge ochtend hing hij weer aan zijn haak, opgevouwen, met een klein briefje aan het handvat: “Geleend, met dank.”
Na elf regendagen dacht Lena: “Een dief met goede manieren!” Ze had achter haar toonbank veel soorten mensen ontmoet, maar nog nooit deze soort, en ze wilde weten wie het was. Dus bond ze een koperen belletje aan het handvat van een felroze paraplu, zo een die geen eerlijke dief ooit voor de zijne zou aanzien. Op de volgende regendag rinkelde het belletje om half vier. Lena rende de kiosk uit en volgde het geluid over de straat naar het schoolhek.
Daar bracht de oude meneer Petrov, de gepensioneerde stationschef, onder de roze paraplu kinderen zonder paraplu van de schooldeur naar de bus, twee tegelijk, heen en weer in de regen die schuin viel. “Ik was achtendertig jaar stationschef hier”, zei hij, een beetje beschaamd, als een man die een trein vijf minuten te laat heeft laten vertrekken, terwijl hij de paraplu hoog boven een meisje hield wier schooltas groter was dan zijzelf. “Ik kan het niet aanzien als een kind nat wordt bij een station.”
Lena had de politie kunnen bellen. Dat deed ze niet. De volgende dag hing ze een bord aan het rek: “Gratis paraplu’s. Breng ze terug als ze droog zijn.” En ze gaf meneer Petrov de roze paraplu met het belletje, zodat ze hem kon horen aankomen, zoals ze ooit elke trein had gehoord.
