Ik was te laat op de bruiloft van mijn neef, dus ik rende. Ik duwde de deuren van een grote zaal open, vond een lege stoel achterin en begon met iedereen mee te klappen. De mensen glimlachten naar me en schudden mijn hand. Een vrouw gaf me zelfs een kus op beide wangen. Ik dacht: wat een aardige familie.
Toen kwam de oom van de bruidegom naar me toe. “U bent vast een vriend van de bruidegom”, zei hij. “Zegt u alstublieft een paar woorden!” Voordat ik kon antwoorden, drukte hij me een microfoon in de hand. Dus ik stond op en praatte over liefde en broodjes. Ik zei dat ze allebei beter zijn als je ze deelt. Iedereen lachte en sommige mensen huilden.
Pas toen ik klaar was, keek ik naar de bruid, en ik had haar nog nooit in mijn leven gezien. Het was de verkeerde bruiloft! De bruiloft van mijn neef was in de zaal ernaast. Ik glipte naar buiten, rende erheen en hield dezelfde speech nog een keer. Beide families juichten en ik ging naar huis met twee stukken taart.