Ik was te laat op de bruiloft van mijn neef, dus ik rende de hele weg. Ik duwde de deuren van een grote zaal open, vond een lege stoel achterin en begon met iedereen mee te klappen, alsof ik er al uren was. De mensen glimlachten naar me en schudden mijn hand. Een vrouw gaf me zelfs een kus op beide wangen. Ik weet nog dat ik dacht: wat een aardige familie.
Toen kwam de oom van de bruidegom naar me toe, stralend. “U bent vast een vriend van de bruidegom”, zei hij. “Zegt u alstublieft een paar woorden!” Voordat ik kon antwoorden, had hij me een microfoon in de hand gedrukt en keek de hele zaal naar mij. Dus deed ik het enige wat ik kon bedenken: ik improviseerde. Ik praatte over liefde en broodjes. Ik zei dat ze allebei veel beter zijn als je ze deelt, en dat de beste altijd een klein verrassinkje bevatten. Iedereen lachte en een paar mensen huilden.
Pas toen ik ging zitten, keek ik goed naar de bruid, en ik besefte dat ik haar nog nooit in mijn leven had gezien. Het was de verkeerde bruiloft! De bruiloft van mijn neef was in de zaal ernaast. Ik glipte naar buiten, rende erheen en hield precies dezelfde speech, die de tweede keer nog beter ging. Beide families juichten en ik ging naar huis met twee stukken taart.