Ik was te laat op de bruiloft van mijn neef, wat mijn gebruikelijke manier is om ergens aan te komen, dus ik rende de hele weg. Ik duwde de deuren van een grote zaal open, vond een lege stoel achterin en begon met iedereen mee te klappen, alsof ik er al uren was. De mensen glimlachten naar me en schudden mijn hand. Een vrouw gaf me zelfs een kus op beide wangen. Ik weet nog dat ik dacht: wat een aardige familie.
Toen kwam de oom van de bruidegom naar me toe, stralend. “U bent vast een vriend van de bruidegom”, zei hij. “Zegt u alstublieft een paar woorden!” Voordat ik kon antwoorden, had hij me een microfoon in de hand gedrukt en had de hele zaal zich naar mij omgedraaid. Dus deed ik het enige wat ik kon bedenken: ik improviseerde. Ik praatte over liefde en broodjes. Ik zei dat ze allebei veel beter zijn als je ze deelt, en dat de beste altijd een klein verrassinkje bevatten. Iedereen lachte, een paar mensen huilden en ik voelde me, ongeveer negentig seconden lang, een werkelijk wijs man.
Pas toen ik ging zitten, keek ik goed naar de bruid, en ik besefte dat ik haar nog nooit in mijn leven had gezien. Het was de verkeerde bruiloft! De bruiloft van mijn neef was in de zaal ernaast, door slechts één muur en een zeer dun richtingsgevoel van mijn triomf gescheiden. Ik glipte naar buiten, rende erheen en hield precies dezelfde speech, die de tweede keer nog beter ging. Beide families juichten en ik ging naar huis met twee stukken taart, waarschijnlijk de enige man uit de geschiedenis die met taart werd betaald omdat hij verdwaald was.