عروسی اشتباهی

من به عروسی پسرعمویم دیر می‌رسم. به یک سالن بزرگ می‌دوم و می‌نشینم. همه دست می‌زنند، من هم دست می‌زنم. مردی می‌گوید: «شما دوست داماد هستید! لطفاً یک سخنرانی بکنید». من درباره‌ی عشق و ساندویچ حرف می‌زنم. مردم می‌خندند و گریه می‌کنند. بعد عروس را می‌بینم. او را نمی‌شناسم! این عروسی اشتباهی است. به سالن بغلی می‌دوم و همان سخنرانی را می‌کنم. همه تشویق می‌کنند. با دو تکه کیک به خانه می‌روم.