Ewa let op het bos vanuit een hoge houten toren. Het is het droge einde van de zomer. Om zes uur zegt de radio dat acht kinderen en hun leraar verdwaald zijn in het Zwarte Dal. Om tien over negen ziet Ewa een piepklein vuur, ver weg. Ze is bang voor een bosbrand en belt de brandweer. Dan ziet ze een tweede vuur en een derde, in een driehoek.
Ewa blijft staan. Drie vuren in een driehoek zijn een oud signaal: “We zijn verdwaald. We zijn hier.” Ze heeft het afgelopen zomer aan kinderen geleerd. Dit is geen bosbrand. Dit zijn de kinderen!
Ze leidt de redders via de radio en draait de grote lamp naar het dal. Voor middernacht zegt de radio: “We hebben ze. Negen van de negen.” Ewa gaat zitten en lacht en huilt.
