Ewa was al twintig jaar brandwacht. Vanuit haar houten toren met tweeëntachtig treden hield ze het bos in de gaten op rook. Het was het droge einde van de zomer. Om zes uur zei de radio dat een schoolgroep, acht kinderen en hun leraar, niet was teruggekomen van een wandeling in het Zwarte Dal. De zoektocht zou bij zonsopgang beginnen.
Om tien over negen zag Ewa diep in het bos een kleine vlam, ver weg. Bang voor een bosbrand belde ze de brandweer. Toen verscheen er een tweede vlam, en een derde, in een driehoek.
Ewa verstijfde. Drie vuren in een driehoek zijn een oud signaal: “We zijn verdwaald. We zijn hier.” Ze had het afgelopen zomer bij de toren aan kinderen geleerd. Dit was geen bosbrand. Dit waren de kinderen!
Drie uur lang hield ze haar verrekijker op de vuren gericht en leidde ze de redders via de radio. Ze draaide ook de grote lamp naar het dal, zodat de kinderen zouden weten dat iemand hen zag. Voor middernacht klonk de radio: “We hebben ze. Negen van de negen.” Ewa ging op de bovenste trede zitten en lachte en huilde.
