Op zaterdag droeg Leo een chocoladetaart in een zwarte tas naar het feest voor de negentigste verjaardag van zijn oma Rosa, om één uur. In dezelfde tram zat Hana, die tuba speelt. Haar tuba zat in een zwarte koffer, en haar concert begon ook om één uur.
De tram was vol, en allebei waren ze aan het bellen. Ze zetten hun tassen in het bagagerek, en elk ging weg met de verkeerde.
Om half één opende Hana haar koffer en vond een taart en een kaartje: “Voor Rosa, vandaag 90. Bel Leo.” Op hetzelfde moment opende Leo zijn tas en vond een tuba. Ze belden elkaar. “Heb jij mijn taart?” “Heb jij mijn tuba?” Ze spraken af bij de fontein om tien voor één.
Leo rende met de tuba op zijn rug, en Hana rende met de taart voor zich uit, als een baby. Ze ruilden de tassen. Om één uur speelde Hana haar eerste noot, en Leo liep binnen met de taart. “In negentig jaar”, zei Rosa, “heb ik me nooit zo vermaakt. Volgend jaar wil ik ook een tuba.”
