Op zaterdag droeg Leo een grote chocoladetaart in een zwarte tas naar het feest voor de negentigste verjaardag van zijn oma Rosa, dat om precies één uur zou beginnen. In dezelfde tram zat Hana, die in een orkest tuba speelt. Haar tuba reisde in een grote zwarte koffer, en haar concert zou, door een wrede samenloop van omstandigheden, ook om één uur beginnen.
De tram was afgeladen, en allebei waren ze aan het bellen. Ze zetten hun tassen in het bagagerek, en bij het uitstappen nam elk de verkeerde mee zonder het te merken, zoals mensen doen als ze iemand anders iets belangrijks uitleggen.
Om half één opende Hana achter de coulissen haar koffer en vond een taart en een kaartje: “Voor Rosa, vandaag 90. Bel Leo.” Op ditzelfde moment opende Leo voor de deur van zijn oma, met twintig familieleden die erachter wachtten, zijn tas en vond een tuba. Ze belden meteen elkaar. “Heb jij mijn taart?” “Heb jij mijn tuba?” Ze spraken af bij de fontein op het oude plein om tien voor één.
Leo rende dwars door de stad met de tuba op zijn rug, en een straatmuzikant, die hem voor een collega aanzag, gooide hem een munt toe. Hana rende met de taart voor zich uit, als een slapende baby. Bij de fontein ruilden ze buiten adem de tassen, de taart een beetje scheef. “Sorry van de room”, zei Hana. “Sorry van de tuba”, zei Leo. “Ik heb er één keer in geblazen. Het klonk als een droevige koe.”
Om precies één uur speelde Hana haar eerste diepe noot, en de dirigent snoof de lucht op. “Waarom ruikt het hier naar een bakkerij?” Aan de andere kant van de stad liep Leo binnen met de taart, en de hele familie zong. “In negentig jaar”, zei Rosa, “heb ik me nooit zo vermaakt. Volgend jaar wil ik ook een tuba.”
